Inleiding
Een gangbare verklaring van de naam Bödeker is dat het een beroepsnaam (Nederduits) is en wel van een kuiper (vatenmaker). De Deense equivalent is Bĝdker. Uiteraard zal dit in een aantal gevallen een correcte verklaring kunnen zijn.
Wanneer men echter eens gaat zoeken waar de naam voorkomt dan komt men meestal snel in een gebied terecht rond Paderborn. Voorts blijkt dat de naam daar al vroeg voorkomt. In charters en regesten uit deze omgeving komt de naam al vanaf de 13 eeuw met regelmaat voor. Eenmaal rond Paderborn aangekomen komt men al snel een klooster tegen Böddeken genaamd.
Ook in de oude gegevens komt dit klooster voor en wel als Bodicon, Budicon, Boddeger, Bodeken en andere schrijfvarianten. De stichting van het klooster gaat terug op de aartsdiaken van Paderborn Meinolf in het jaar 836.
Naar overlevering heeft de overbrenging van relikwien van de heilige Liborius uit Le Mans aan Padeborn hem tot de gelofte gebracht dat hij zijn erfenis aan deze latere patroon van Paderborn moest opdragen met daarbij wel de opdracht daarmee een vrouwenklooster in "Bodicon" te stichten. Volgens een legende zou een hert met een kruis in het gewei hem getoond hebben waar het klooster moest komen. Meinolf zou naar het schijnt later ook daar begraven zijn. Over de vroege tijd van het klooster is weinig bekend, het had in de 11e en 12e eeuw eigen ministerialen maar in de 13e eeuw verviel het aan de graven van Büren die zetelden op de nabijgelegen Wewelsburg. Een brand aan het einde van de 14e eeuw betekende het einde van het vrouwenklooster
In 1409 namen de Augustijnen uit het klooster Bethlehem in Zwolle het voormalige vrouwenklooster over. In de daarop volgende tijd bloeide het klooster op met veel aandacht voor geestelijke en wetenschappelijke arbeid. Vanaf de 17e eeuw trad weer een neergang op. In 1803 kwam het einde van het klooster toen het -amen met vele andere kloosters op bevel van Napoleon werd opgeheven. Het werd toen een staatsdomein. In 1822 werd het verkocht en kwam als Gut Böddeken in het bezit van de Freiherren von Mallinckrodt. De bibliotheek en het archief werden al eerder als oud papier verkocht. Een aantal bezittingen zijn berspreid geraakt in de regio. Door een actie van een particulier (Brenker) kon een gedeelte worden gered door het op te kopen. Desondanks is het merendeel verloren gegaan. Thans is het een zomerinternaat voor kinderen.